Steingrímur afhjúpar bjánaskap

Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, sagði á fundi með erlendum fréttamönnum, að nú hefði það sannast og sýnt sig, að okkur Íslendingum sé betur borgið með íslensku krónuna sem gjaldmiðil en evru. Í þessu máli hefur Steingrímur stillt sér upp með Davíð Oddssyni fyrrum seðlabankastjóra og áhangendum hans, sem ekki mega heyra minnst á neitt útlenskt.

Steingrímur nefnir til ferðaþjónustu, sem dafni í skjóli verðlítillar krónu, og að gengisþróunin hafi styrkt samkeppnishæfni íslenskra fyrirtækja og iðnaðar. Eru þetta e.t.v. sannanirnar, sem Steingrímur telur sig hafa fengið fyrir því að krónan henti okkur betur en evra?

Hvernig heldur Steingrímur að íslenskum kúabændum farnist? Þeim var þrýst yfir í erlend lán til að standa undir fjárfestingum sínum vegna ofurvaxta á íslenskum krónulánum. Heldur Steingrímur að verðlitla krónan auki samkeppnishæfni þeirra?

Hvað með þá, sem eru með húsnæðislán sín í bundin við gengi erlendra mynta? Nú, eða bílalánin? Heldur Steingrímur kannski að krónan henti þessu fólki betur en evra?

Steingrímur nefnir sérstaklega ferðaþjónustuna. Ætli fyrirtæki í ferðaþjónustu séu ekki með nein gengisbundin lán, sem íþyngja þeim?

Það er athyglisvert, að Steingrímur J. Sigfússon, leiðtogi vinstri manna á Íslandi, skuli taka undir með mönnum á borð við Hannes Hólmstein Gissurarson, sem hefur talið þann kost helstan við krónuna, að með gengisfalli hennar var hægt að lækka laun um helming án þess að til átaka kæmi á vinnumarkaði. Steigrímur dásamar þessa eiginleika krónunnar.

Fjármálaráðherra minnist ekki á, að það var íslenska krónan, sem átti stóran þátt í hruninu, sem varð hér á landi 2008. Hátt gengi krónunnar olli því að allar íslenskar framleiðslu og útflutningsgreinar áttu í vök að verjast. Og svo hrundi hún.

Lágt gengi krónunnar hefur aukið tekjur ferðaþjónustunnar og útflutningsgreina í bili. Það veit hins vegar enginn hvernig gengi krónunnar þróast á næstu árum. Þess vegna þorir enginn að fjárfesta að neinu ráði.

Þjóðin mun ekki sætta sig við núverandi hlutfall launa og gengis til lengdar og því er óvissan alger í umhverfi okkar. Þetta leiðir til minni fjárfestingar, en nauðsynleg er til uppbyggingar og endurreisnar íslensks atvinnulífs.

Steingrímur J. Sigfússon og Davíð Oddsson, og hirð hans, virðast vera á einu máli um að leiðin út úr vanda þjóðarinnar sé sú, að nota sömu aðferðir og komu okkur í þennan vanda. Munurinn á þessum tveimur mönnum er sá, að fáir sem engir hlusta á Davíð núorðið, en Steingrímur er fjármálaráðherra þjóðarinnar.

Nú hefur fjármálaráðherra afhjúpað einfeldni sína og þekkingarleysi frammi fyrir heimspressunni. Útlendingar geta þannig tekið orð sjálfs fjármálaráðherrans sem sönnun þess, að við Íslendingar séum bjánar.