10. apr. 2010 - 10:18Marta María
Lilja Guðrún Guðmundsdóttir fékk nýtt líf þegar hún fór í meðferð hjá MFM.
Lilja Guðrún Guðmundsdóttir hefur náð tökum á lífi sínu með hjálp MFM miðstöðvarinnar, sem er miðstöð fyrir þá sem eiga við offitu, átröskun og/eða matarfíkn að stríða. Þangað kemur fólk og fær daglegan stuðning með ráðgjafa og er látið leysa fjölbreytt verkefni til að ná bata. Matarfíkn er nátengd öðrum fíknum eins og alkóhólisma og er meðferðin ekki ósvipuð.
Lilja Guðrún hóf meðferð hjá miðstöðinni í maí 2008, en þá hafði hún misst alla stjórn á matarvenjum sínum og var orðin 40 kílóum of þung. Hún var búin að reyna allt, bæði megrunarkúra og líkamsræktarátök, en gafst alltaf upp á
einhverjum tímapunkti. Það var ekki fyrr en hún leitaði til MFM sem hún sá ljósið.
Saga Lilju Guðrúnar hljómar örugglega kunnuglega fyrir marga. Hún var ósköp venjulegur krakki og sem unglingur æfði hún sund af kappi. Hún var aldrei of feit sem barn, en segist alltaf hafa sótt óvenju mikið í sykur og sætindi.
Þegar eitthvað bjátaði á fékk ég mér að borða og ef ég hafði tilefni til að gleðjast þá verðlaunaði ég mig með mat. Þegar ég var 18 ára byrjaði ég að fitna. Á þeim tímapunkti hætti ég að æfa og fór að sækja meira í
skyndibitamat og sælgæti. Ef ég fór út að borða skipti maturinn kannski ekki mestu máli heldur hvað væri í eftirrétt.
Þegar Lilja Guðrún var 18 ára fór hún í fyrstu megrunina. Hún segist hafa keypt sér eitthvert megrunarduft en hafi fljótlega gefist upp á því og við tók líkamsræktarþráhyggja.
Þegar ég byrjaði í líkamsrækt var ég öfgakennd. Það dugði mér aldrei að fara þrisvar í viku, ég þurfti alltaf að fara sex sinnum. Ef ég hreyfði mig ekki í nokkra daga datt ég í leti. Þetta var alger vítahringur.
Árið 2005 fór Lilja Guðrún í enn eitt átakið. Þá tók hún allan sykur út úr mataræði sínu og náði að losa sig við 20 kíló á sjö mánuðum. Þá komst hún að því að hún væri ólétt og stjórnleysið tók við.
Þegar ég varð ólétt missti ég alla stjórn á sykurneyslunni og datt í sælgætið. Ég borðaði fyrir tvo alla meðgönguna og þyngdist jafnt og þétt. Fæðingin endaði í bráðakeisara en sex vikum eftir barnsburð ætlaði ég þvílíkt að taka á því og ná af mér kílóunum. Ég fékk mér einkaþjálfara og passaði vel upp á mataræðið. Svo gafst ég upp og allt fór í
sama farið aftur.
Lilja Guðrún segir að hún hafi líklega verið með fæðingarþunglyndi eftir barnsburð og að átið hafi náð nýjum hæðum í fæðingarorlofinu. Hún hafi raðað í sig þegar hún var ein heima á daginn. Jólin 2007 var hún komin í þriggja stafa tölu á vigtinni. Hún segir að líkamlegt ástand hennar hafi minnt á ólétta konu nema það hafi ekki verið neitt barn í maganum.
Á þeim tímapunkti var ég eiginlega búin að sætta mig við að ég væri búin að missa tökin og var eiginlega farin að halda að það væri bara eðlilegt að vera svona. Ég ákvað samt í byrjun árs 2008 að fara í enn eitt líkamsræktarátakið. Það fór sömu leið og öll fyrri átök.
Lilja Guðrún á móður sinni það að þakka að hún leitaði til MFM miðstöðvarinnar. Hún hvatti hana til að sækja fund og kynna sér málin þegar allt var komið í óefni enn eina ferðina.
Þegar ég kom í miðstöðina var ég andlega búin á því. Megrunarhugsunarhátturinn var ennþá ríkjandi hjá mér. Hjá miðstöðinni var mælt með að taka út allan sykur, hveiti, ýmsar kornvörur og rjóma. Ég fékk strax ráðgjafa sem ég var í daglegu sambandi við. Í framhaldinu fór ég að vinna með tilfinningahlutann. Ég þurfti að spyrja sjálfa mig að því, fyrir hverju ég væri að deyfa mig með ofátinu. Þetta var alveg nýtt fyrir mig því ég hafði aldrei hugsað hlutina á þennan hátt. Þetta var skrefið sem ég þurfti að taka. Í MFM komst ég að því að ég get ekki stjórnað matarvenjunum sjálf. Ég þarf aðstoð. Svo var svo gott að finna að ég var ekki ein að bögglast með allan pakkann. Ég fór á hópfundi einu sinni í viku. Þar var farið yfir verkefni til að efla mann og styrkja andlega.
Lilja Guðrún var í MFM miðstöðinni í sex mánuði. Hún segir að það taki nokkra mánuði að koma sér út úr fíkninni og byrja nýjan lífsstíl. Þá fór hún í 12 spora samtök fyrir matarfíkla. Hún segir að það hafi verið erfitt að viðurkenna fyrir sjálfri sér að hún væri matarfíkill og að matarfíkn sé að hluta til átröskun. Aðspurð að því hvort hún hafi verið á fullu í ræktinni meðfram prógramminu hjá MFM segir hún svo vera, en hún hafi ekki verið eins upptekin af henni og oft áður.
Það er frábært að hreyfa sig, en mér fannst ég ekki hafa eins mikla þörf fyrir að fara í ræktina. Eiginlega er ég ennþá stödd á þeim stað.
Meðferð við matarfíkn er ekki heilsuprógramm heldur leið til að halda sig frá þessum mat því hann veldur vanlíðan. Líkaminn ræður ekki við hann. Lilja Guðrún er fjölskyldukona. Hún segist aldrei hafa eldað annan mat fyrir fjölskylduna síðan hún fór að taka á sínum málum. Hún borðar allan venjulegan mat, sleppir kartöflum, hrísgrjónum og heldur sig frá sykrinum. Hún hefur til dæmis ekki borðað sykur síðan hún byrjaði í meðferðinni. En hvernig skyldi hún fara að þegar henni er boðið í veislur?
Að fara í veislu snýst um veislugestina, ekki veitingarnar. Yfirleitt er ég búin að borða áður en ég mæti í boð eða veislur. Stundum tek ég með mér nesti en stundum borða ég bara þegar ég kem heim. Þetta truflar mig ekki neitt.
Auk þess að halda sig frá sykri, hveiti, kornvörum og rjóma vigtar hún allt sem hún borðar.
Ég vigta og mæli matinn minn þrisvar á dag. Ég ákveð alltaf daginn áður hvað ég ætli að borða daginn eftir. Mörgum finnst óþægilegt að vita af vigtinni, en fyrir mér er vigtin bara eins og gleraugun mín. Án þeirra get
ég ekki verið og það sama á við um vigtina.
Lilja Guðrún eignaðist nýtt líf þegar hún fór í MFM fyrir tveimur árum. Hún segir að það hafi langt frá því verið auðvelt og það hafi gengið á ýmsu á þessum tíma. Hún hafi til dæmis misst vinnuna, en ekkert hafi komið henni út
af sporinu.
Nú er ég komin í kjörþyngd og fólk spyr mig stundum hvort ég ætli ekki að fara að hætta þessu. Mér finnst það alveg fáránlegt því það er þetta prógramm sem heldur mér gangandi. Af hverju að hætta því sem veitir mér styrk, eflir og hjálpar mér að takast á við lífið og tilveruna. Ég er komin á þann stað sem ég vil vera á.