Hvers spyrja þau kennarann?

Ég kenndi í kvöldskóla í vetur. Það var afskaplega skemmtilegt og heppnaðist vel. Það kom fyrir að ég var dálítið taugastrekktur fyrir tímana, sérstaklega í byrjun, en var fljótur að hrista það af mér enda með frábæra og áhugasama nemendur.

Þetta var ekki í Háskólanum í Reykjavík heldur í kvöldskóla eins og ég sagði áður. Og ég var ekki að kenna viðskiptaverkfræði eða neitt svoleiðis heldur smásagnagerð.

Þrátt fyrir að þetta hafi gengið svona eins og í sögu þá fékk ég þarna smjörþefinn af því að það getur verið ákveðið andlegt álag að mæta til kennslu frammi fyrir nýjum hópi. Mín upplifun var sú að ekkert mætti út af bregða svo maður héldi „kúlinu“ og liði vel við kennsluna. Hvers kyns óvænt álag hefði komið sér illa.

Ég á það til að fá fáránlegar hugdettur svona einn með sjálfum mér. Í morgun var ég að velta því fyrir mér hvernig tilfinning það hefði verið að hefja kennsluna ef ég væri búinn að hneppa þjóðina í skuldafjötra. Segjum ef ég hefði stofnað til bankainnlána um alla Evrópu, innlánin hefðu tapast og allt fallið á íslensku þjóðina. Og allir í bekknum vissu það. Væri ekkert stressandi að kenna ókunnugu fólki með slíkt á samviskunni?

Og hvað með nemendurna? Hlýtur ekki að vera a.m.k. einn nemandi í hópnum sem fer að spyrja einhverra spurninga út fyrir efnið. Til dæmis: Hvers vegna gerirðu þetta? (Vinstri sinnaður kvenmaður). Eða: Geturðu kennt okkur að verða ógeðslega rík á kostnað þjóðarinnar? (Ungur tækifærisinnarðu karlmaður).

Kannski eru nemendur í HR svo kurteisir að þeir bera ekki upp svona spurningar. Eða kannski eru þeir svo orðlausir af undrun yfir því að kennari með svona einstætt rekord þori að láta sjá frammi fyrir fullum fyrirlestrarsal að þeir verða kjaftstopp.