Maður hefur hitt á veikan blett - Óttar M. Norðfjörð um gagnrýni á bók sína

Ný bók Óttars M. Norðfjörð hefur vakið athygli síðustu vikur og ekki síst fyrir þær sakir að sagan tengist einvígi aldarinnar sem fram fór á Íslandi fyrir næstum 40 árum. 

Óttar sagði Menningarpressunni frá þessari nýju bók, uppruna  hennar og hversvegna hann býr í borginni Sevilla á Spáni.

Hugmyndin um að skrifa um Fischer-Spassky skákeinvígið í Reykjavík árið 1972 hefur lengi blundað í mér, því ég hef teflt alla mína ævi og alltaf heillast af því, ekki bara vegna skákarinnar heldur líka tengingar við kalda stríðið og pólitík þess tíma. En það tók mig smá tíma að finna réttu nálgunina að efniviðnum.

Það hefur farið nokkuð fyrir því að þetta er ekki eina bókin sem gerist á þessum viðsjárverðu tímum. Er einhver skýring á þessu, tæpu ári fyrir fjörtíu ára afmæli einvígisins.

Það er auðvitað erfitt að segja hvers vegna bæði ég og Arnaldur Indriðason gefum út bók um einvígi aldarinnar fyrir jólin. Kannski var þetta einfaldlega rétti tíminn fyrir bók, eða bækur réttara sagt, um einvígið.

Óttar er kornungur maður og fæddur um átta árum eftir einvígið sjálft. Það hefur sjálfsagt legið mikil vinna í að afla upplýsinga um þennan tíma og fanga andrúmsloftið sem þá ríkti í íslensk samfélagi. Þeir sem vilja bjarga sér grípa til þeirra miðla sem gefast og það gerði Óttar í sumar gegnum Facebook til af afla sér vitneskju um bréfsefni frá þeim tíma sem bókin gerist á.

Þeir hlutar bókarinnar sem gerast árið 1972 kostuðu mikla heimildarvinnu – ég lá í bókum um og frá þessu tímabili til að ná rétta andanum. Síðan hef ég stundum notað Facebook til að fá hjálp, eins og þú minnist á, en ábending eins facebookvinar um hvar best var að kaupa bréfsefni í Reykjavík 1972 skilaði sér einmitt í bókina.

Rithöfundurinn segist lengi hafa verið einlægur í áhuga sínum fyrir skáklistinni.

Pabbi minn var mikill skákmaður, og vann meira að segja Bobby Fischer í fjöltefli í Kaupmannahöfn árið 1962. Pabbi kenndi mér mannganginn þegar ég var pínkulítill og þetta er svolítið eins og baktería, þegar maður smitast einu sinni af skákbakteríunni, þá hverfur hún aldrei. Ef ég sé tvo menn að tefla í almenningsgarði verð ég einfaldlega að stoppa og kíkja á stöðuna.

Gagnrýni getur haft á sér ýmsar hliðar og athygli vakti í þættinum Kiljan þegar bókunum tveimur um einvígið var nánast stillt upp saman.  Ekki reyndust gagnrýnendapar Kiljunnar allskostar sátt við bók Óttars þó aðrir hafi keppst við að hæla henni. En selur það ekki bara betur þegar  skoðanir séu ólíkar?

Jú, ég held það. Bækur sem vekja umtal, eða hálfgerða reiði eins og í tilviki Kiljuparsins, seljast gjarnan vel. Þá veit maður líka að maður hefur hitt á einhvern veikan blett.

Heyrst hefur að Óttar sé farinn að  fikta við kvikmyndahandritagerð samhliða skáldsöguskrifum og blaðamaður spyr hann hvort í leynist sannleikskorn?

Jú, ég hef alltaf heillast af kvikmyndalist og byrjaði minn rithöfundaferil á því að skrifa kvikmyndahandrit, langt á undan útgáfu fyrstu skáldsögu minnar. Í augnablikinu er ég viðloðandi þrjú kvikmyndaverkefni, öll mjög ólík og jafn skemmtileg, auk þess sem ég er kominn langt í undirbúningsvinnu á næstu skáldsögu. Það eru því fjörugir tímar framundan!

Óttar er á Íslandi þessar vikurnar og kynnir bók sína en hann er farinn að venjast hlýjara loftslagi en því sem við þekkjum á hefðbundnu íslensku hausti.

Ég hef verið með annan fótinn á Spáni síðustu 5 árin, því ég á spænska kærustu. Í fyrstu sótti ég til Spánar vegna hennar, en í dag hefur þetta breyst, því hef ég heillast af landinu, fólkinu, loftslaginu og matnum, og vil helst dvelja þar jafnhliða Íslandi.

Haustið 2011 ætti þó ekki að reynast eins grimmilega kalt fyrir Spánarbúann eins og venjan er og Menningarpressan óskar honum áframhaldandi góðs gengist í íslenska jólabókaflóðinu.