Bryndís Schram um Hænuungana: Magnað leikhúsverk - listrænt afrek

Höfundur og  leikendur spila á tilfinningar leikhúsgesta, þannig að  við tökum ýmist bakföll af hlátri, kumrum innra með okkur yfir tvíræðri fyndni samtalsins, eða nánast tárumst yfir afkáralegri heimsku sögupersónanna. Öllu þessu nær höfundurinn, Bragi Ólafsson, fram með kúnst samtalsins á sviðinu. Þar við bætist, að persónusköpunin er útsmogin og leikararnir,  allir sem einn, glæða persónurnar lífi og lit á sviðinu.

Bryndís Schram gagnrýnir Sjöundá Halaleikflokksins: Fyrir augliti Guðs?

Halaleikflokkur ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur, eins og áhugleikflokkum hættir til, heldur skelllir sér í ferð, sem er bæði áhættusöm og erfið. Eflaust hefðu þau aldrei komist klakklaust úr þessari ferð, nema vegna öruggrar og fagmannlegrar leiðsagnar Ágústu, sem hefur stjórnað eftirtektarverðum sýningum á undanförnum árum.

Bryndís Schram um Ufsagrýlur í Hafnarfjarðarleikhúsinu: Orða vant

Sannleikanum verður hver sárreiðastur og miskunnarlaus – jafnvel brútöl afhjúpun á veruleikanum á upp á pallborðið hjá fáum. Ætli eðlislæg viðbrögð flestra sé ekki að stinga höfðinu í sandinn. Þetta er hins vegar leikhús fyrir þá, sem kjósa fremur að ganga uppréttir.

Bryndís Schram um Gerplu: Sjálfsmynd þjóðar - í spéspegli

Þetta leikverk – sem á eflaust eftir að öðlast sinn eigin tilverurétt, aðskilið frá bók Halldórs Laxness – er svo auðskilið, svo skemmtilegt, fyndið, andríkt og einfalt, að ég óska þess heitast, að allir landsmenn megi njóta og læra af.

Thriller í Loftkastalanum: Minning Michael Jackson heiðruð með frábærri sýningu

Ívar Örn hefur náð því besta út úr afar efnilegum hópi leikara, söngvara og dansara sem nýta vel rýmið í Loftkastalanum, gera hluti sem þau ráða yfirleitt vel við og virðast næm á stemmninguna í salnum. Það er ekki sanngjarnt að taka út einstaka leikara, söngvara eða dansara og hrósa þeim, því þetta er fyrst og fremst sigur hópsins, heildarinnar sem skapar svo skemmtilega og lifandi sýningu.

Bryndís Schram gefur Tilbrigði við stef þrjár stjörnur: Sælla er að gefa en þiggja

Hvar í heiminum nema á Íslandi getur maður farið í leikhús í hjarta borgar  – þar sem þögnin í umhverfinu er slík, að gluggar standa galopnir og eina hljóðið sem berst inn, er gargið í gírugum gæsum – eða álftakvak í umvöndunartón?  Hvergi, hugsa ég – en  þannig er einmitt stemningin á efri hæðinni í Iðnó þessa dagana. Kaffileikhús –  og það í orðsins fyllstu merkingu, því að það er boðið upp á kaffi, jafnvel heitt súkkulaði með rjóma og kruðeríi, í upphafi leiks og áhorfendur deila því með leikendum.

Bryndís Schram skrifar um leiksýninguna Góðir Íslendingar: Eins og í spegli

Fyrir nokkrum dögum sá ég kvikmyndina “Maybe I should have”. Aðalpersónan í myndinni hljóp út um víðan völl með kvikmyndavélina í eftirdragi, hvort sem það var í Reykjavík, Lúxemburg eða Tortolu, og spurði spurninga. Hann spurði erfiðra spurninga og heimtaði heiðarleg svör. Hann fékk svörin og okkur leið ekkert vel – fannst þó að við hefðum komist eitthvað nær kjarnanum  -  jafnvel fundið sökudólgana, gripið á meinsemdinni.

Bryndís Schram skrifar um Maybe I Should Have: Nýju fötin keisarans í nýjum búningi

Það var ömurlegt að horfa upp á og heyra Björgólf Thor junior fara með rulluna sína um, að hann skildi ekki sjálfur þann köngurlóarvef eignarhaldsfélaga, sem sérfræðingar í hans þjónustu höfðu spunnið utan um öll hans lánasöfn,  til þess að rugla eftirlitsstofnanir í ríminu og forða illa fengnu fé frá skattlagningu í þjónustu samfélagsins.

Bryndís Schram skrifar um sýninguna Faust: Eru lögfræðingar (líka) í helvíti?

Sýningin var magnþrungin ekki síst fyrir beitingu ljósa, rimla, neta og hengilása, sem hvirfluðust um salinn og brutu niður hin hefðbundnu mörk leikhússins. Leikendur æddu um hvolfið yfir höfðum okkar, dunkuðu í netið eins og skotnar gæsir eða eins og púkar á fjósbita.

Bryndís Schram gagnrýnir Ókyrrð: Fleiri orð, færri stóla

Ég er enn (fjórum dögum seinna) að velta því fyrir mér, hvað stólarnir stóðu fyrir og hvort þeir voru yfirleitt nauðsynlegir. Skruðningur og óþægilegt ískur, þegar þeir voru dregnir eftir hörðu steingólfinu, fór í taugarnar á mér. Mér finnst einhvern veginn, að höfundar hefðu getað sagt okkur meiningu sínar um  firringu, snertifælni, ótta og einmanaleik í harðsnúnum heimi á hljóðlátari hátt  -  kannski nota fleiri orð og færri stóla.

Bryndís Schram skrifar um Oliver!: Um þjófa, hórur og herramenn

Það sem hreif mig mest á á sýningunni um Oliver Twist frumsýningarkvöldið voru börnin og framlag þeirra. Það er ótrúlegt, hvað þau voru fagmannleg, frjálsleg, glöð, fim, skýrmælt og tónviss. Það var engu líkara en þau hefðu unnið í leikhúsi frá fæðingu og hefðu að baki áralanga þjálfun.

Marta María spáir í Núll núll 9: Spennuþrungin og skemmtileg

Flétta sögunnar er vel gerð og ekki augljós. Bókin er spennuþrungin og mjög skemmtileg. Maður leggur bókina ekki frá sér fyrr en hún er búin og er hún tilvalin í jólapakka fyrir unglinga.

Magnús Geir um Skuldadaga: Einstök og hárbeitt heimild um örlagaríkustu tíma þjóðarinnar

En það eru mörkin á milli hins raunverulega og fáránlega sem gerir þá líka. Snilld Halldórs felst einmitt í því að taka hversdagslega atburði og setja þá í fáránlegar aðstæður, en innhalda um leið heilmikinn sannleika.

Bryndís Schram skrifar um Freyjuginningu: Að leita að sjálfri sér

Þetta er ekki bara venjuleg örlagasaga tveggja systra í henni Ameríku.  Þetta er saga þeirra  kynslóða Íslendinga, sem flúðu land sitt í lok nítjándu aldar og settust að á sléttum Manitoba í Kanada. Og áttu aldrei afturkvæmt. Þetta er bók um ferðalanga í framandi umhverfi í leit að uppruna sínum. Þeir eru með söguna á bakinu, goðsöguættjörðina, Ísland hugans og hjartans. Þeir eru afkomendur landnemanna og “það er ekki hægt að eiga nema eina móður og eitt móðurland.”

Ólafur Már hlustar á Húm Stefáns Hilmarssonar: Best er að rækta garðinn sinn

Stefán skrifar í inngangi á plötuumslaginu að hann hafi notið þess að gera þessa plötu og það skín í gegn. Það engu líkara en að Stefán sé laus úr viðjum, hann hefur greinilega tekið sér það frelsi að gera allt eftir sínu höfði í Húminu. Það fer honum vel.

Bryndís Schram skrifar um Maríuhænuna: Leikhús fyrir leikskólann

Fjörutíu og fimm mínútur eru langur tími fyrir lítil börn. Margt getur komið upp á á ekki skemmri tíma. Því fannst mér í rauninni athyglisverðast við þessa óvenjulegu leiksýningu, hvað börnin, áhorfendur -  þrátt fyrir allt - sýndu mikla hæfileika til að einbeita sér, hlusta, taka undir og svara af skynsemi og rökvísi. Enginn fór að gráta, enginn fór að blaðra eða öskra. Það ríkti þokkaleg þögn í salnum, sem lofar góðu um framtíðina.

Ólafur Arnarson rýnir í Söknuð: Einhver skemmtilegasta bók, sem ég hef lesið lengi

Lesandanum verðu fljótt ljóst að höfundi bókarinnar finnst vænt um umfjöllunarefni sitt og nálgast það af alúð og virðingu. Hann missir sig samt ekki í einhverja væmni og leyfir skopskyni sínu og Vilhjálms að njóta sín í bókinni.

Ágúst Borgþór um Sónötu fyrir svefninn: Jarðbundin fantasía

Tíðarandinn er dyntótt fyrirbæri ekki síður í bókmenntaheiminum en annars staðar. Upp úr 1990 hefði ungur höfundur á borð við Þórdísi Björnsdóttur hugsanlega slegið í gegn með sögu á borð við Sónötu fyrir svefninn. Henni virðist hins vegar ætlað að fara hljóðlega í jólabókaflóðinu þetta árið og kannski eru það ekki slæm örlög fyrir jafnlátlausa bók, að minnsta kosti draga þau ekkert úr gildi hennar.

Jón Yngvi um Vigdísi: Margbrotin mynd af veikleikum og styrkleikum forseta

Stíllinn er léttur, stundum kumpánlegur, Vigdís er ýmist kölluð Vigdís eða Vigga, sérstaklega framanaf. Þótt sagan beri þess merki að vera skrifuð í samvinnu við Vigdísi leyfir Páll sér líka að velta vöngum yfir gerðum hennar og hugsunum. Hann verður aldrei verulega gagnrýninn en birtir margbrotna mynd af Vigdísi, bæði veikleikum og styrkleikum.

Marta María um nýju Bert bókina: Það er nær ekkert ris í bókinni

Söguþráðurinn er mjög einfaldur og það er nær ekkert ris í bókinni. Höfundar bókarinnar nota oft fyndni en hún heppnast ekki alltaf m.a. af því að sömu brandararnir eru notaðir aftur og aftur.