Kynóðar mörgæsir gera vísindamann skelfingu lostinn

Vísindamaðurinn George Murray Levick trúði varla sínum eigin augum þar sem hann stóð á Suðurskautinu og horfði á unga karlkyns mörgæs af Adélie ætt reyna að eiga mök við steindautt kvendýr. Levick taldi að hræið væri árs gamalt. Öskrandi snjóstormar og nístingskuldi voru barnaleikur miðað við það sem hann varð vitni að þarna í fjörunni.

George Levick var í leiðangri Scotts sem freistaði þess að komast á Suðurpólinn fyrstur manna á árunum 1910 til 1913.  Hann stundaði rannsóknir ásamt tveimur aðstoðarmönnum og er eini vísindamaðurinn til þessa dags sem hefur rannsakað allt mökunarferli Adélie mörgæsanna. 

En hafi það hvarflað að Levick að þetta væri einangrað tilfelli, slys, geðveiki eins fugls, þá hefur hann haft heldur betur rangt fyrir sér. Hann sá karlkyns mörgæsir eiga mök við aðrar karlkyns mörgæsir. Hinir ungu fuglar lögðust á dauða fugla og nauðguðu bæði kvenkynsfuglum og ungum sem þeir drápu jafnvel í æsingi og sturlun.

Levick skráði rannsóknir sína á grísku svo aðeins menntaðir menn myndu skilja þann hrylling er hann hafði orðið vitni að. Í Bretlandi gaf hann út rit um mörgæsina en kaflinn sem fjallaði um kynhegðun þeirra var fjarlægður. Hann gaf hinn forboðna kafla út í nokkrum eintökum sem hann færði öðrum vísindamönnum.

Nú hefur eintak af ritinu sem reynt var að sópa undir teppið, fundist. Douglas nokkur Russell, sýningastjóri á Náttúrusafninu í London uppgötvaði eintak þegar hann var að fara í gegnum skjöl Scotts  og hefur ritið nú verið birt. Douglas Russell sagði:

Rannsóknir hans voru nákvæmar og standast vel tímans tönn og verðskulda að vera gefnar út. Þetta er ótrúleg lesning um ungar karlkyns mörgæsir sem hópast saman í gengi til að níðast á öðrum fuglum og ungum og skeyta engu um þó foreldrarnir séu í næsta nágrenni. Þetta er ógnvekjandi.

Russell bendir á að mörgæsin hafi aðeins nokkrar vikur til þess að fjölga sér. Ungir karlfuglar hafa enga reynslu af því hvernig þeir eiga að haga sér. Hann bendir jafnframt á að dauð mörgæs sem liggur á jörðinni með hálf opin augu svipi til kvenkynsmörgæsar sem er reiðubúin til að makast.

George Levick var herramaður sem ferðaðist með mönnum við erfiðar aðstæður, varð vitni að hegðun dýra sem hann botnaði ekkert í. Það kemur ekki á óvart að þetta hafi fengið á hann. Það má samt benda á það að þessi mörgæs er líkust manninum af öllum fuglum. Bæði í útliti og hegðun.

Brengluð hegðun mörgæsanna var ekki það eina sem Levick varð að takast á við. Í febrúar 1912 beið Levick ásamt fimm öðrum meðlimum eftir að vera sóttir af leiðangurskipinu Terra Nova en þeir lokuðust inni vegna hafís. Eyddu þeir vetrinum í íshelli við hrikalegar aðstæður. Það eina sem þeir höfðu til matar voru selir og mörgæsir.

Ótrúlegt en satt þá lifðu mennirnir veturinn af. Levick sneri aftur til Englands 1913, rétt tímanlega til þess að taka þátt í fyrri heimstyrjöldinni. Árið 1932 setti hann á fót skóla fyrir verðandi könnuði og var forseti hans til dauðadags. Minnisbók hans er til sýnis á Náttúrusafninu í London og þar fær George Murray Levick þau eftirmæli að hann hafi verið hinn sanni hefðarmaður.